Αδικημένοι και πληγωμένοι...

null

«Κουράστηκα πια. Δεν αντέχω άλλο. Με εμένα ασχολείται κανείς; Έχω και εγώ προβλήματα. Γιατί εγώ είμαι εκεί όταν οι άλλοι έχουν προβλήματα; Γιατί με θυμούνται μόνο τότε; Έχω κάνει τόσα για αυτούς και τελικά κανείς δεν τα έχει εκτιμήσει.»

Ερωτήματα και σκέψεις που θέτονται όταν όρια έχουν ξεπεραστεί και συνοδεύονται από έντονα συναισθήματα θυμού, αδικίας, προβληματισμό και συχνά οδηγούν σε ξεσπάσματα, διακοπή σχέσεων και στρεβλές αντιλήψεις για τους άλλους.

Και τότε είναι που βγαίνουν συμπεράσματα τα οποία γενικεύονται σε όλες τις σχέσεις και παίρνονται αποφάσεις οι οποίες αντί να βοηθούν πληγώνουν παραπάνω.

«Δεν θα βοηθήσω ποτέ ξανά. Δεν θα αφήσω κανέναν να με κάνει να ξανανιώσω έτσι. Δικό μου είναι το λάθος που νοιάζομαι. Ας δούνε τώρα το άλλο μου πρόσωπο.»

Πως όμως, οδηγείται κάποιος σε αυτές τις αποφάσεις; Είναι δικό του το λάθος, είναι οι άλλοι αγνώμονες ή υπάρχει ένα σκοτεινό σημείο το οποίο δεν έχει φωτιστεί;

Για να δώσει κάποιος απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα χρειάζεται να αλλάξει το μέρος που φωτίζει, και το οποίο συνήθως είναι οι άλλοι και η συμπεριφορά τους. Όταν προκύπτουν θέματα τα οποία απειλούν μια σχέση, ο δρόμος προς την κατανόηση και επίλυση τους είναι η στροφή προς τον δικό μας εαυτό και η προσωπική μας ευθύνη. Και αυτά τα ερωτήματα τίθενται πάνω σε τρεις άξονες: το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Πως έχουμε επιλέξει τους ανθρώπους γύρω μας; Τι είδους σχέσεις συνάπτουμε; Πόσο σεβασμό έχουμε μάθει να δείχνουμε στην διαφορετικότητα του άλλου; Γιατί αυτόν τον άνθρωπο τον έχουμε μέσα στην ζωή μας;

Και τώρα; Πώς έχουμε εξελιχθεί μέσα από τις μέχρι τώρα εμπειρίες μας; Ποιες είναι οι επιθυμίες μας από τις σχέσεις μας; Πόσο εμπλουτιζόμαστε από τους άλλους; Πόσο εξελισσόμαστε εμείς οι ίδιοι; Είναι η ζωή μας στο προσκήνιο; Πως κερδίζουμε από τα καλά των άλλων και μαθαίνουμε από τις δυσκολίες τους; Πως επιλέγουμε να δίνουμε τον εαυτό μας και τι μοιραζόμαστε;

Τι ονειρευόμαστε για το μέλλον; Πως θέλουμε να είμαστε και πως θέλουμε τους ανθρώπους μέσα στην ζωή μας;

Ερωτήματα που άλλοτε τα θέτουμε και άλλοτε επιλέγουμε να μην εστιάσουμε σε αυτά γιατί δεν αντέχουμε. Όταν αποφασίσουμε, όμως, να τα απαντήσουμε, συνειδητοποιούμε ότι σχετίζονται περισσότερο με την σχέση που έχουμε διαμορφώσει με τον εαυτό μας. Γιατί αυτή η σχέση τελικά, καθορίζει το πώς σχετιζόμαστε με τους ανθρώπους.

Όσο πιο υπεύθυνοι νιώθουμε για τις πράξεις μας, τόσο λιγότερες ευθύνες αναζητούμε στους άλλους. Όσο πιο σίγουροι είμαστε για τον εαυτό μας τόσο πιο σίγουροι θα είμαστε για τους άλλους. Όσο κατανοούμε τις δικές μας δυσκολίες τόσο δείχνουμε κατανόηση στις δυσκολίες των άλλων. Όσο σεβόμαστε τις επιθυμίες μας, τόσο σεβασμό δείχνουμε στις επιθυμίες των άλλων. Όσο μαθαίνουμε να κάνουμε επιλογές, να χαιρόμαστε για αυτές και να απολαμβάνουμε τα οφέλη τους, τόσο σεβόμαστε τις επιλογές των άλλων. Όσο θα αποδεχόμαστε τον εαυτό μας, τόσο θα αποδεχόμαστε και τους άλλους.

Και τότε τα ερωτήματα που θέτονται αλλάζουν αποδέκτη, εστιάζουν στην προσωπική μας πορεία, και οι απαντήσεις σ’αυτά, μπορεί να απαιτούν περισσότερη προσπάθεια από μέρος μας αλλά είναι πιο αξιόπιστες. Κι αυτό, γιατί δεν στηρίζονται σε εξωτερικούς παράγοντες αλλά σε προσωπικές επιλογές. Και έτσι ο θυμός προς τους άλλους παύει να είναι καταστροφικός και γίνεται αξιοποιήσιμος. Η αδικία παύει να πληγώνει καθώς συνοδεύεται από ένα εκ νέου δόσιμο με διαφορετικούς όρους, οι οποίοι εμπεριέχουν σεβασμό τόσο για τον εαυτό μας όσο και για τους άλλους. Ο προβληματισμός δεν συνοδεύεται από θλίψη αλλά από διάθεση για την δημιουργία ενός καινούργιου μοτίβου σχέσεων, δομημένο πλέον πάνω στις δικές μας επιθυμίες και επιλογές ζωής. Οι σχέσεις παύουν να τερματίζονται αφήνοντας πίσω πικρή γεύση, αλλά συνεχίζονται με διαφορετική μορφή, έχοντας στις αποσκευές τους τα λάθη και τα σωστά του παρελθόντος, τα καλά και τα κακά που αποκομίσαμε, και την γνώση ότι παίζουμε ενεργό ρόλο στην διαμόρφωση και διατήρηση τους.

Από όλη αυτή τη διεργασία δεν καταλήγουμε μόνοι αλλά συναντιόμαστε με τους άλλους. Γνωριζόμαστε με καινούργιες πτυχές τους που μας ήταν άγνωστες και είμαστε πλέον έτοιμοι να αποφασίσουμε για το μέλλον των σχέσεων μας, λαμβάνοντας υπόψιν τόσο την δική μας συμμετοχή σ’αυτές όσο και την ελευθερία και τις επιλογές των άλλων.  Γιατί οι σχέσεις που δεν εμπεριέχουν ελευθερία και εμπιστοσύνη καταπιέζουν, πληγώνουν και τέλος διακόπτονται ενώ οι σχέσεις που εμπλουτίζονται από την διαφορετικότητα αναπτύσσονται και εξελίσσονται μέσα στον χρόνο.