Πίσω από τις εικόνες..

502e349a-4285-4cc7-8cc6-f1893dbce655.jpg

Η εικόνα ενός παγωμένου καταρράκτη μπορεί να προκαλέσει στεναχώρια για το νέκρωμα της φύσης, δέος για τις αλλαγές που συντελούνται ανάλογα με την εποχή, προβληματισμό για την στασιμότητα, φόβο για την ορμητική δύναμη του, επιθυμία να το δούμε στην πλήρη άνθιση του.

Βλέποντας έναν παγωμένο καταρράκτη, αυτό που σκέφτομαι είναι οι πολλές ομοιότητες του με τον άνθρωπο. Απεριόριστες δυνατότητες, όνειρα, ικανότητες, δύναμη και ορμητικότητα, τα οποία παγώνουν και παραμένουν στάσιμα, χωρίς όμως να σταματούν να υπάρχουν. Απελευθερώνονται όταν ευνοϊκές συνθήκες το επιτρέψουν.

Με τον ίδιο τρόπο, όταν ο άνθρωπος δημιουργήσει το κατάλληλο κλίμα για αυτόν, η εικόνα του αλλάζει θεαματικά. Ένας ψυχρός, φοβισμένος από την απόρριψη, διψασμένος για επιβεβαίωση και αυτογνωσία άνθρωπος, αρχίζει δειλά δειλά να αναμετράει και να ελευθερώνει τις δυνατότητες του δοκιμάζοντας καινούργια μονοπάτια για εξερεύνηση και κατάκτηση.

Αν δεν φοβηθεί, αν δείξει εμπιστοσύνη, διαθέσει χρόνο και με επιμονή δουλέψει στην ανακάλυψη των παραγόντων που συντελούν στο πάγωμα των ικανοτήτων του, θα δει την εικόνα του να αλλάζει καθώς θα αποκτάει μια εικόνα διαρκούς άνθισης με περιόδους ανάπαυσης και ανασυγκρότησης.

Μιλάω για μια εικόνα που βλέπω όσο εργάζομαι μαζί με τους ανθρώπους. Μια εικόνα που πολλοί θα χαρακτηρίσουν ρομαντική, αλλά στα δικά μου μάτια αποκτάει υπόσταση όταν αυτοί οι άνθρωποι επιλέξουν να δουν τι κρύβεται πίσω από αυτό που φαίνεται, πίσω από την πραγματικότητα που ο καθένας δημιουργεί. Όπου το παγωμένο δεν είναι νεκρό, το πολύ μικρό δεν είναι ανύπαρκτο, το ημιτελές δεν είναι προβληματικό, το δύσκολο δεν είναι ακατόρθωτο, το διαφορετικό δεν είναι επικίνδυνο.